Liga Światowa siatkarzy i jej historia.
Liga Światowa siatkarzy i jej historia.
Liga Światowa siatkarzy (skrót LŚ) – cykliczne, międzynarodowe rozgrywki w piłce siatkowej mężczyzn, organizowane corocznie (od roku 1990) przez Międzynarodową Federację Piłki Siatkowej (FIVB) oraz członków Rady Ligi Światowej (RLŚ) dla wybranych przez nie reprezentacji krajowych. Podczas - odbywającego się w Pradze w roku 1986 - II Światowego Kongresu Międzynarodowej Federacji Piłki Siatkowej stanowisko prezesa tej organizacji powierzono Meksykaninowi Rubenowi Acoście. Niemal od razu - wraz z grupą swych współpracowników - opracował on wieloletnią koncepcję, mającą na celu rozpropagowanie męskiej piłki siatkowej na świecie, po czym stopniowo zaczął wcielać ją w życie. Zasadniczą oś planu nowych władz FIVB stanowiło zwiększenie liczby oraz częstotliwości przeprowadzania wielkich imprez międzynarodowych o zasięgu globalnym, bowiem - odbywające się zaledwie raz na 4 lata - turnieje siatkarskie Igrzysk Olimpijskich oraz finały Mistrzostw Świata nie zaspokajały ich ambicji. Dlatego pod koniec lat 80. przygotowano projekt zorganizowania zupełnie nowych rozgrywek, mających się odbywać corocznie, w których uczestniczyłyby wyłącznie najlepsze krajowe reprezentacje świata. Imprezie nadano nazwę Liga Światowa, a jej pierwszą edycję przeprowadzono w 1990 roku. W dotychczasowych 18 edycjach tych elitarnych rozgrywek (1990 - 2007) wystąpiły 24 drużyny (27, licząc oddzielnie ZSRR, WNP i RUS oraz YUG i SCG). Najwięcej końcowych triumfów zanotowali Włosi, którzy wygrali LŚ aż osiem razy, siedmiokrotnie zwyciężali Brazylijczycy, a po razie: Holendrzy, Kubańczycy i Rosjanie. Reprezentacja Polski uczestniczy w rozgrywkach Ligi Światowej nieprzerwanie od jej 9 edycji (tj. od roku 1998). W 131 meczach (w dziesięciu startach 1998-2007) odniosła 75 zwycięstw i doznała 58 porażek. Cztery razy zdołała awansować do rundy finałowej - w 2001 roku w Katowicach, w 2002 w Brazylii i w 2005 w Serbii i Czarnogórze (gdzie zajęła najwyższe dotąd miejsce w swoich startach - 4.). Po raz drugi i na razie ostatni Polska była gospodarzem finału Ligi Światowej w 2007 roku. Wtedy to nasi reprezentanci zajęli 4. miejsce. Zaproszenia do udziału w każdej edycji LŚ dostają wyłącznie państwa, których siatkarskie federacje oraz męskie reprezentacje spełniają wszystkie ustalone wcześniej kryteria, uzyskując w ten sposób możliwość zdobycia znaczących nagród pieniężnych (w 2006 roku łączna pula nagród wyniosła 20 mln dolarów). Obecnie w rozgrywkach uczestniczy 16 zespołów męskich, zapraszanych przez FIVB według klucza geograficznego (każda strefa ma swoich przedstawicieli), wyników sportowych oraz możliwości promocyjnych danej federacji (w 2008 roku Argentyna musiała zrezygnować z udziału w LŚ, ponieważ żadna krajowa telewizja nie zdecydowała się na transmisje rozgrywek - czyli przekazanie FIVB odpowiedniej sumy pieniędzy w zamian za prawo do transmisji meczów. Na jej miejsce Międzynarodowa Federacja Siatkówki zaprosiła Wenezuelę, chociaż sportow lepszym kandydatem było Portoryko - zadecydowała prawdopodobnie wielkość medialnego rynku 26-milionowej Wenezueli). Uczestniczące w fazie interkontynentalnej drużyny podzielone są na 4 grupy po 4 zespoły każda. Mecze rozgrywa się prześć sześć kolejnych weekendów systemem "każdy z każdym" (po dwa mecze u siebie i na wyjeździe). W turnieju finałowym uczestniczy gospodarz, czterej zwycięzcy grup oraz zespół, który otrzymał od FIVB dziką kartę. Od 2007 roku może ją otrzymać tylko drużyna, która w swojej grupie zajęła drugie miejsce (to ograniczenie wprowadzono po kontrowersjach z 2006 roku, kiedy to dziką kartę otrzymali Włosi, kończący fazę grupową na trzecim miejscu. Decyzję tę uznano za krzywdzącą dla Polaków i Kubańczyków, którzy w swoich grupach zajęli miejsca drugie). Drużyny uczestniczące w turnieju finałowym podzielone są na dwie grupy. Po dwie najlepsze drużyny z obydwu grup grają w półfinałach (zwycięzcy grup "na krzyż" z drużynami, które zajęły drugie miejsca). Zwycięzcy półfinałów grają w finale, a pokonani o brązowy medal.