Rola atakującego.

Rola atakującego.

Atakujący (nazywany też skrzydłowym) – pozycja na boisku w siatkówce. Zadaniem atakującego jest kończenie akcji atakiem po wystawieniu piłki przez rozgrywającego. W ustawieniu na boisku gra po przekątnej z rozgrywającym. Atakuje z prawego skrzydła zarówno z pierwszej linii jak i z drugiej; występuje tylko jeden wyjątek, kiedy w momencie jego usytuowania na pozycji nr 4 przy zagrywce przeciwnika, atakujący znajduje się na lewym skrzydle. Przy ataku z 2 linii zawodnik zobowiązany jest do obiegnięcia połowy boiska pod siatkę. W języku polskim zawodnika grającego na pozycji po przekątnej z rozgrywającym, na którego barkach spoczywa główna odpowiedzialność za zdobywanie punktów, nazywa się atakującym. Nazwa ta jest dość niefortunna, ponieważ przyjmujący i blokujący również są atakującymi – w sensie wykonywania ataku. W języku angielskim tej dwuznaczności uniknięto dzięki zastąpieniu słowa attack – wyrazem spike (atakujący – spiker).  W języku włoskim na atakującego mówi się diagonale, w języku rosyjskim – diagonal  (????????). W języku polskim pozostaje pamiętać, że atakujący i atakujący to nie zawsze to samo i wyczytywać z kontekstu, czy chodzi o atakującego atakującego ;-) czy też może o atakującego środkowego bądź przyjmującego. Od atakującego oczekuje się również wykonywania trudnej (punktowej) zagrywki i skutecznego bloku. Ze względu na to, że na tej pozycji grają zawodnicy wysocy (co najmniej 195 cm u mężczyzn, około 190 cm u kobiet), zwykle nie prezentują się oni zbyt dobrze w obronie. Dobry atakujący powinien być zawodnikiem obdarzonym bardzo dobrym zasięgiem - im większym, tym lepiej (chodzi oczywiście o możliwość atakowania ponad blokiem). Najlepsi atakujący świata wśród mężczyzn sięgają piłkę na wysokości 340 – 360 cm (Ivan Miljković – 354 cm, Semen Połtawski – 346 cm, Mariusz Wlazły – 360 cm). Jeśli chodzi o kobiety, to Małgorzata Glinka sięgała wysokości 320 cm, Katarzyna Skowrońska-Dolata – 317 cm, rosyjska atakująca Jekatierina Gamowa 320 cm. Atakujący – a w zasadzie jego organizm – musi być przygotowany do wykonywania ogromnej liczby wyskoków (do ataku i przy zagrywce) – żaden inny gracz nie skacze tak często, jak Mariusz Wlazły czy Semen Połtawski. Na omawianej pozycji przydają się również duże dłonie (większy kontakt z piłką – lepsza jej kontrola), choć nie jest to warunek konieczny – Mariusz Wlazły ma – jak na atakującego – nieduże dłonie, a mimo to jest jednym z najlepszych zawodników na tej pozycji. Atakujący musi wykazać się zarówno siłą, jak i inteligencją. Ważne jest również opanowanie i odporność na stres  – gracze występujący na omawianej pozycji bardzo często otrzymują piłki w kontrataku, kiedy wystawy są niedokładne lub po drugiej stronie od dawna czai się blok. W takich sytuacjach „chłodna głowa”, widzenie całego boiska i umiejętność podejmowania szybkich decyzji są niezbędne – nieprzemyślany atak „na siłę” najczęściej kończy się tsiatkarską czapą (lepszym rozwiązaniem jest oparcie piłki o blok i ponowienie akcji, plas na drugą stronę lub wybicie piłki po bloku w aut). Innymi słowy od atakujących wymaga się, by zdobywali punkty nawet w sytuacjach bardzo trudnych – o ile potrójny blok i niedokładna wystawa usprawiedliwia przyjmującego, o tyle atakujący powinien mimo wszystko podjąć próbę oszukania przeciwnika.