Rozgrywający i jego rola.

Rozgrywający i jego rola.

Siatkówka jest jedną z najbardziej zespołowych dyscyplin sportu, niezwykle rzadko zdarza się, by jeden zawodnik zdominował grę, a już zupełnie niemożliwe jest, by siatkarz bądź siatkarka w pojedynkę wygrali rozgrywany mecz. W siatkówce na zwycięstwo pracuje cała drużyna i nawet posiadanie w składzie zespołu Hectora Soto, znakomitego atakującego Portoryko, nie daje gwarancji sukcesu. Jest jednak na boisku jeden gracz, którego roli nie sposób przecenić. Przez ręce rozgrywającego – bo o nim mowa -  przechodzi jedna trzecia wszystkich zagranych przez zespół piłek. Rozgrywający decyduje o przebiegu siatkarskich akcji, nadaje grze tempo i charakter. Większy niż rozgrywający wpływ na postawę zespołu ma tylko trener. Mówi się zresztą, że w czasie meczu rozgrywający powinien być alter ego trenera. Największe sukcesy zespół odnosi wtedy, gdy obaj (oboje) są postaciami wybitnymi, a jednocześnie rozumiejącymi się i potrafiącymi ze sobą współpracować. Zadaniem rozgrywającego jest wystawianie piłek atakującemu, po uprzednim przyjęciu jej przez przyjmującego lub libero. Dzięki niemu można zgubić blok przeciwnika oraz dobrze skończyć akcję. Rozgrywający jest jednym z najważniejszych zawodników na boisku, to przez niego przechodzi każda akcja. Rozgrywający zawsze gra po prawej stronie boiska. Będąc w 1 linii boiska jest to strefa 2, natomiast gdy znajduje się w 2 linii jest to strefa 1. W przypadku kiedy zawodnik nie znajduje się w danym miejscu przy zagrywce wtedy zmienia się z zawodnikiem stojącym w danej strefie w czasie akcji.Ogromnie ważna rola, jaką pełni w zespole rozgrywający, ma bezpośrednie przełożenie na wysokie wymagania stawiane zawodnikom grającym na tej pozycji. Powinien to być siatkarz (siatkarka) o wysokiej inteligencji, posiadający dogłębną wiedzę o taktyce zespołowej oraz o umiejętnościach, preferencjach i sposobie gry zawodników – nie tylko własnej, ale i przeciwnej drużyny. Bardzo pożądana jest też kreatywność i umiejętność podejmowania błyskawicznych decyzji. Ponadto preferuje się osoby opanowane i odporne na stres, potrafiące zachować zimną krew w końcówkach meczów, nie manifestujące irytacji czy przygnębienia, nie bojące się brać na siebie odpowiedzialności. Niezbędnym elementem charakteru rozgrywającego jest również umiejętność nawiązania dobrego kontaktu z kolegami (koleżankami). Reżyser gry powinien w końcu cieszyć się autorytetem i zaufaniem zespołu. Jeśli chodzi o cechy fizyczne, to oczywiście na pozycji rozgrywającego niezbędna jest ogólna sprawność: szybkość, wytrzymałość i zwinność – zawodnik powinien umieć wystawić piłkę z każdej pozycji (z wyskoku, biegnąc w przód, w bok, przewracając się na boisko, z piłki nad siatką, jedną ręką, z drugiej linii, z piłki rotacyjnej, bardzo szybkiej, spadającej pionowo z wysoka... możliwości rozegrania jest nieograniczona ilość i im więcej będzie umiał rozgrywający, tym większa korzyść dla zespołu w czasie meczu). Orientacja czasoprzestrzenna wiąże się również z umiejętnością gry „w ciemno” (bez patrzenia na piłkę) oraz wyczuciem wielkości boiska tak, by piłka wystawiona z dalekiego dystansu znalazła się dokładnie w tym punkcie, o którym myślał rozgrywający. Fizyczną cechą, która przydaje się zawodnikom kierującym grą, są duże dłonie, ułatwiające kontakt z piłką, co z kolei przekłada się na precyzję wystawy. Oczywiście do tej ostatniej potrzebna jest też nienaganna technika indywidualna (perfekcyjnie wykonywanie elementów siatkarskiego rzemiosła) oraz dobra orientacja czasoprzestrzenna (zapewniająca rozegranie w odpowiednim dla atakujących tempie). Rozgrywający nie musi natomiast cechować się wysokim wzrostem – niewątpliwie jest to duży atut (pomaga w rozegraniu, ale też bloku i zagrywce), niemniej jednak historia siatkówki zna przypadki wybitnych rozgrywających, którzy nie mieli nawet 190 cm: na przykład znakomity Brazylijczyk Mauricio Lima (184 cm). Znakomicie radzą sobie również Francuz Pierre Pujol (186 cm wzrostu) i Paweł Woicki (182 cm).